"درد، آواز است
تسکینم می‌دهد
با خاطرات گرم
وَ می‌نوازدم به آغوشی بی انتها
که هنوز عطر تو را دارد
به قاب‌های عکست
که پشت و رو کرده‌ام
اندوهِ دوری‌ات
طوفانی‌ست
آن‌سوتر از طاقت من
ای کاش
نور بیشتری براین اتاق تابیده بود
بر این تخت و کتابخانه و میز مطالعه
بال های من تشنه‌ی نورند
و تنها در نور
پرواز می‌کنند
یادت باشد
بی آن که به من بیاموزی
چگونه با نبودنت کنار بیایم،
ترکم کردی و رفتی
نخند و نگو
که از دست تو
به بهشتی آرام و شاد
سفر کرده‌ام
اندوه تلخی
فرا گرفته است
تمام تنم را
درست مانند یک برگ پاییزی
در آستانۀ سقوطش
که خوب می‌داند
هیچ راهی نیست
برای نیفتادن
اینک، بگذار من بخندم و بگویم
برای تو
که از دست من
به بهشت رویاهایت گریخته‌ای،
دردی دارم
گرم و تازه
که همه‌اش آواز است
آوازی به رنگ عکس‌ها و عطر اتاقت"
