من از ۱۶ سالگیم مریضی های پیرزن ها رو گرفتم.حق دارم ناراحت باشم چون گند زد به آرزوهام.
دیسک کمرم از ۱۶ سالگی زد بیرون و زندگیمو نابود کرد.محدودیت زیادی دارم هم تو ورزش هم محدودیت های شغلی.بارداری و زایمان هم کلا تعطیل شد به خاطرش.
مجرد موندم.
از ۲۰ سالگیم معده م داغون شد و مزمنه و خوب نمیشه چون ارثیه.همیشه باید دارو بخورم و محدویت غذایی شدیدی دارم که همیشه هم باید رعایتش کنم تا ابد.
از ۱۹ سالگی موهام شروع کرد به سفید شدن.
کلی درس خوندم،کلی سر نمره حرص خوردم،کلی دوره دیدم،کلاس رفتم ولی آخرش هیچی نشدم.
واقعیت ایناست و سخته.سخت گرفتن چیه؟