میدونی زندگی قابل پیش بینی نیست
یه همکلاسی داشتم که رتبه تک رقمی منطقه ۲ آورد و دندون قبول شد چند وقت پیش شنیدم تصادف کرده و تو ۲۴ سالگی فوت کرده و از طرفی هم پزشک اطفال بچگیام که اون موقع پیرمرد بود بعد از ۲۷ سال هنوز میره مطب....زندگی همینه نمیدونی چی پیش میاد اما باید زندگی کرد و پیش رفت...مادریزرگم میگه از کجا معلوم شاید ۱۰۰ سال عمر کردم مثل مادرم...میدونم خیلی دردناکه اما باید قوی باشی بخاطر خودت و بچه هات نقاشی کار کن و آتلیه یا آموزشگاه بزن..ازش پول هم دربیاری انگیزه ات بیشتر میشه