من قبل اینکه عاشق شوهرم بشم خیلی دختر مستقلی بودم تنها زندگی میکردم از پس همه چیز برمیومد و خوشحال بودم با تنهاییم ولی از وقتی عاشق شوهرم شدم انگار هرچی که قبلا داشتم الان منوط شده به حضور شوهرم. شبهایی که شوهرم خونه نیست حالم بده دیگه نمیتونم با تنهاییم خوشحال باشم. دیگه تنها خرید رفتن بهم نمیچسبه دیگه تنهایی نمیتونم پارک برم. همه ی این کارها رو قبلا تنهایی انجام میدادم و خیلی خوشحال بودم.
الان امشب شوهرم شیفته خیلی اذیتم. درحالی که من از ۱۸ سالگی تنها زندگی کردم به مدت ده سال.
اره هر روز هر ثانیه هر لحظه
دیگه دارم کم میارم خستم
عشق و دوست داشتن همونقدر که بهت انرژی و حس خوب میده
ممکنه به همون اندازه انرژی هم ازت بگیره .
دلیلش اینه عاشقی
وای خیلی بده اینقدر وابستگی 😮💨
عشق تنها چیزی بود که احساس کردم در برابرش ناتوانم
تنها چیزی بود که حاضر شدم به خاطرش غرورمو زیر پا بذارم
درکت کردم چون عمیقا عاشق شدم
اگه بخوای ار این وضعیت دربیای ، باید خودتو بیشتر دوس داشته باشی و الویت کنی….ارتباط با کودک درون و تمرین عزت نفس … از بعد احساسی یکم بیای سمت منطق و تعادل رو رعایت کنی
منم همینم البته شاید بشه گفت چند درجه بالاتر ...
بخدا غنچه ی شادی بودم / دست عشق آمد و از شاخم چید ...
ف.ف
عشق دهن من یکی رو آسفالت کرد
یه الف بچه بودم فقط
چنان زمین خوردم که ۱۲ سال گذشته و هنوز تموم تنم از یاد آوریش درد میکنه
ازدواج کردم بچه دار شدم درس خوندم ... و نشد یک روز ، فقط یک روز یادم بره !!!
همه زندگیم بسته به حال اون بود ! شاد بود شاد بودم غمگین بود بجاش گریه میکردم
همه چیزم بند به وجودش بود
فک کن وقتی همه چی تموم شد چی شدم !!! تموم شدم ...
ضعف !؟ حس بی وجودی کل وجودمو گرفت
نقطه ضعفم بود ! نقطه قوتم بود ، همه چیزم بود ...
خیلی جون کندم که تا الان سر پام و به روی خودم نمیارم
خیلی سعی کرذم قوی باشم و عادی زندگی کنم
