لباسی
با سایه روشن های
لبخند
هر روز بر تن می کنیم
تار و پودش از جنس غم
و اشک های گاه و بی‌گاهمان ست
سپس با ادکلنی با برند
هرچه دیدی را فراموش کن
ظاهرمان را کامل
و از خانه بیرون می‌رویم
اما... با دل پر آشوب
و ذهن سرشار از فکر
چه باید کرد؟
آن را چگونه بپوشانیم؟
چگونه نسبت به افکار درونی
بی‌تفاوت باشیم؟
چگونه می‌توان دید و حس نکرد
فهمید و فریادی سر نداد...
حال همه ما خوب است
اما تو باور نکن...
