"یکی بود یکی نبود
زیر گنبد کبود
تویه دشت قشنگ
پروانه های رنگارنگ
روی گل شاه عباسی
کنار خونه ی عمه قزی
پر میزدند گشت میزدند
بالهای رنگارنگشونو هی به هم میزدند
یهو صدای یه بچه ی بازیگوش
رسید از بالای تپه ها به گوش
پسرک می خندیدو
ااز روی سنگا می پرید
داد می زد فریاد می زد
مادرشو صدا می زد
مامانش اومد بیرون از کلبه
گفت چی شده پسرم خوشحاله؟
پسرک با خنده های ریز خود
گفت دیدم در دشت یک هدهد
مامانی اون هدهده قشنگ بودش
مال هیچ کسی نبودواسه ی خودش بودش
مامانی منم می خوام هدهد باشم
واسه ی خودم باشم رها باشم
مامانی منم می خوام پر بکشم
بالامو رو آب حوضچه بکشم
مامانش گفت پسرم
عزیزم ماه دلم
آدما که بهترن
پسرک گفت آدما کورو کرن
آدما حقه دارن کلک دارن
من اونارو دوست ندارم اونا حقه بازن
مادرش چیزی نگفت فقط به او لبخند زد
شب شدو ستاره به سقف خونه چشمک زد
پسرک توی سرش سوالای زیادی داشت
از روزگارو آدما خیلی زیادی گله داشت
شب شدو پسرک حرفاشو واسه بابا تکرار کرد
باباش اما همه ی حرفاشو زود انکار کرد
پدرش گفت عزیزم آدما خوبن و خوشرو
آدما عقل دارن این خاصیت تو حیوونا کو؟
آدما متحدن همدیگرو دوست دارن
آدما درستکارو فداکارن
پسرک گفت پس چرا اکبر آقا با تیرکمون
سنگ زد به کفتر رو بوممون؟
پس چرا اون آقاهه که میگه مهندسه
می شکنه درختارو بهشون نمی رسه؟
چرا اون آقاهه که می گن خان دهه
به خاله پیرزن ده ما نمی رسه؟
آقاجون خیلی بده آدما اینطورین
دل همه رو می شکنن به یاد هم نمی مونن
اکه یه روز بزرگ بشم
خوشتیپ بشم واس خودم کسی بشم
پیرزنارو دوست دارم
و مثل اون مهندسه درختارو نمی کشم(نمی شکنم)"
