آ...... مثل آغاز
"آغاز، همیشه سخت بود
برای منی که رفیقِ گرمابه و گلستانِ پایان بودم...
منِ خاکستری که حتی برافراشتنِ پرچمِ سفید، میانِ جنگی نابرابر خوشحالم نمی‌کرد؛
و مرحمِ دست سازِ دستِ دوست، به زخم‌هایم می‌خندید؛ چون جایشان را ناگفته می‌دانست
نمی‌دانم کجا بود؟ کی بود؟ طلوع بود یا غروب...
به سَرَم زد که نکند تو آغازی؟
یا لااقل می‌توانی آغاز باشی...
دستت گفت،
چشمت گفت،
باورم نمیشد منِ پایان دیده، همه چیز را دیده باشم
منی که هیچوقت، هیچ کجا، هیچ چیز را نمی‌دیدم
شاید بخندی ولی من؛ تو را با من دیده بودم
مرا ببخش آغاز...
ولی تو پایانِ پایانم بودی."
