"این نامه را به آب می سپارم
چرا که آب با خلوت دریا آشناست
این نامه را به باد می سپارم
چرا که باد با خلوت آسمان آشناست
این نامه را به دستان خیس باران می سپارم
چرا که باران با خلوت ابر آشناست
این نامه را به کام آتش می سپارم
چرا که آتش با خلوت خاکستر آشناست
این نامه را به آغوش خاک می سپارم
چرا که خاک با خلوت مرگ آشناست
این نامه را به خونابه های اشک می سپارم
چرا که اشک با خلوت دل آشناست
این نامه را به خلوتی دل می سپارم
چرا که دل با خلوت عشق آشناست
و خلوت عشق با تنهایی خدا...
ای قاصدان آشنا با خلوت تنهایان بی انتها
این نامه بار امانت تنهایی بی انتهای منست
مکتوب مکتوم در سینه این کاغذ
واژه نیست
بغضی فرو خفته است
که به دنبال گلویی برای فریاد
به دنبال چشمانی برای گریستن است
این نامه ی سر به مهر
برگ عبور از مرز های سرزمین تنهایان بی انتهاست
این نامه، سنگ نبشته مزار یک رابطه است...
وقتی که بی وداع این نامه را به من سپرد و رفت...
حتما او هم گمان داشت که من
چون آب و باد و باران
آتش و خاک و اشک
دل و عشق
آشنا هستم با خلوت دریا و آسمان و ابر
خاکستر و مرگ و عشق
دل
و خدا
این تنهایان بی انتها.."
