"در رویایی, پر از احساس می شوم
رویایی پر از باران
پر از شور ،پر از طراوت
من می اندیشم به خدایی
که همیشه سر کوچه تنهاییمان
قدم میزند
و با تنهایی خود در باران
حرف می زند
انگار خدا عاشق ست
شاید عاشق من یا عاشق تو
ولی میدانم
و ادراک میکنم طراوت خدا را در باران
و این ادارکیست
در ورای عشق
کاش میدانستم خدا چقدر
باران را دوست دارد
کاش می دیدم چشمان خدارا
در باران
کاش اداراک میکردم
تنهایی خدا را
وقتی که روشنایی روز
کوچه مان را پر از شلوغی میکرد
من با روشنایی روز
خدا را گم میکنم
نمیدانم کدامین کوچه تنهایی
عزلت تنهایی خدا را
پر میکند از ادارک بودن و امید"
