منی که زندگیم با عشق شروع شد چه آرزوها داشتم برا خودم مطمئن بودم از خوشبختیم
الان هم هر کی منو ببینه چیزی نمی‌فهمه ناشکری نمیکنم مطمئن هستم به هر کی بگم منو مسخره می‌کنه اما من آرزوم بود که بچه هام با هم بزرگ شن پسرم تنها بزرگ شد همیشه آرزوی خواهر و برادر به دلش موند تا الان هم خیلی امید داشتم اما دیگه نمی‌خوام دیگه برای ذوق ندارم چون پسرم که بزرگ شد با این اختلاف سنی آه قلبم بمیرم برا خودم و پسرم
چی شده
من که خوشم نمیاد شیر به شیر...
میدونم عزیزم درکت میکنم همه ی ما به یه جاهایی که میرسیم ناشکری میکنیم ایمانمونو از دست میدیم بیقرار و مظطرب میشیم ولی بدون راه نجات فقط خداست ارزو میکنم به ارامشی برسی که حتی اگه به خواسته ات نرسیدی بازم بگی خدایا فقط خودتو عشقه، َاگه دوس داشته باشی ادرس یه کانال تو ایتا رو بدم خودم چندوقت بود بشدددت حالم بد بود بیقراری شدید داشتم اتفاقی تو این کانال عضو شدم یه حاج اقایی پادکست میزاره حرفایی میزنه حکم ارامبخش و داره برامن که اینطور بوده حالم خیلی بهتر شده امیدوارم بدرد شماهم بخوره نیاز نیست خیلی مذهبی دو اتیشه باشی یا همش درمورد حچاب و اینا بگه نه راه های به ارامش رسیدن و میگه
