از این سکوت و نم نم باران ، دلم گرفت
از خلوتِ غریبِ خیابان ، دلم گرفت
دلخسته از دو رنگیِ این شهرِ پر فریب
از عشقِ بی دوامِ فراوان ، دلم گرفت
بهتر همان که بگذرم از کوچه های عشق
از خاطراتِ کهنه ی دوران ، دلم گرفت
آسان شکست قفل دلم ، با نگاهِ تو
از اینکه عاشقت شدم آسان ، دلم گرفت
این شهرِ مرده بوی تعفن گرفته است
با رفتنت از تو چه پنهان ، دلم گرفت
باید دوباره رد شوم از غربت و سکوت
از این فضای بسته چو زندان ، دلم گرفت
در عصر بی کسی شده هرکس کسی و من
از هر کسی شبیه به انسان ، دلم گرفت...