"شبم چون شعله های سرکش و خاموش
گرفته جان من را
هرزمان یک شعله درآغوش
چنان مورم
که کوهی را همیشه
می کشد بر دوش
زجام غم چه لبریزم
بهاری در درون قاب پاییزم
من از این بستر سینه
همیشه می شوم جاری
دوباره بعد از این طغیان
به دور خویش می پیچم
درون خویش می ریزم
پریشانم
غم انگیزم
نمی روید گلی از خنده بر دامان لب هایم
و من
تنهاترین تنهای دنیایم.......
