گاهی چنان آشفته و خاطر پریشانم
راحت نمایان می شود اسرار پنهانم
گاهی تظاهر می کنم خوبم بدون تو
لبخند تلخی می زنم ، انگار خندانم
هرچند مخفی می کنم حال درونم را
اما مشخص می شود چشمان گریانم
از بسکه اینجا می نشینم با خیال تو
افسرده حال و دائما سر در گریبانم
در بر گرفته سایه ای کل وجودم را
هر نیمه شب با یاد تو درگیر هذیانم
وقتی که از بغضم نفس بالا نمی آید
من هستم و یک کاغذ و اشعار دیوانم
خیره به عکست می شوم وقتی که دلتنگم
تا بیکران پر می کشد این جسم بی جانم
ای کاش می شد بشنوم یک شب صدایت را
دیگر نمی خواهی مرا هر چند می دانم...