"گاهی می گیرد دلم
از این همه بغض بی فریاد
از فریاد های خاموش در سینه زمان
از گهواره ای به سردی زمین
از رویاهای شیرین زندگی
گاهی دل برای روزهای کودکی تنگ می شود
برای آن پسرک تنها
بی سلاح افتاده در آمال زندگی
برای من ساده تر از خویش
مانده در فروغ یک نگاه
بی بال و پر
اسیر همین یک مشت خاک
