هیچکس دوسم ندارع .
میدونستم مهم نیستم ولی دیگه نه در این حد
انرژی منو هیچکس نداشت . دارم کم کم تا امید میشم سن زیادی هم ندارم تو رده نوجوانانم
چرا همیشه جواب خوبی هام بدی میشه ؟
سه تا رفیق دارم که با یکیشون نمیتونم دردل کنم
بعضی موقع ها خفگی میاد سراغم بخاطر بغض .
بعضی وقتا بعضی حرفا ی بغض میاره تو گلوم که گلوم اندازه بادکنک باد میکنه .
کمبود دارم کمبود محبت .
مامانم و بابام همه چی برام فراهم کردن هرچی دلم میخواد میخرم .
اما از لحاظ روحی روانی صفرم .
بعضی وقتا از خواب بلند میشم صبح ها میبینم اشک داره از چشمام میاد پایین و بالشم خیسه خیسه .
اینایی که گفتم هیچی از تو دلم کم نکرده.
یکی ی چیزی بگه لطفاً 😞😫😫
