"من دلم ، انگار نه انگار دل است
هر که آمد زخم زد
یادگاری حَک کرد و رفت
مـــــن دلم ، وجه ِ اِشتراک دارد با درخت
وجه اِشتراک دارد با زنی که اجاق کور است
که در تاربَسته ترین کنج ِ خانه ی ِ دلش
به گریه های بی موقع می گفته :
هیس! درد را قنداق کرده ام
فعلا خوابیده است
من نیز
حضانتِ طفلی را بر عهده دارم
که دنیا برایش جاذبه نداشت وُ زاده نشد
والسلام …این شعر هم تمام شد
ولی نه صبر کن
گفتم جاذبه …چشم تو یاد ِ من افتاد
مثل رعد و برق
مثل لحظه ای که صدا اوج میگیرد در ترانه ای غمگین
رعشه به جان ِ من افتاد
دیدی!…هم با زمین ، هم با آسمان
دلم وجه مشترک داشت؟
کافی ست پای تو در میان باشد
من دلم ،
با هرچه محال است و غیر محال وجه اشتراک دارد
