امشب یکم دلم گرفته بودم دوستم برام یه عکس فرستاد یه نگهدارنده میز مانند بود برای روی تخت زمانیکه میخوای فیلم ببیینی رو تخت از لپ تاپ راحت باشی،راستش بیشتر از اون میز من حسرت اتاقشو خوردم دوستم تقصیری نداره اون فقط عکس مورد علاقشو شر کرد باهام منم تقصیری ندارم که با همچین عکس ساده ای حسرت میخورم داشتم فکر میکردم کمتر از ۶ ماه دیگه ۱۹ سالم میشه و به تموم سختیایی که کشیدم فکر میکردم شاید یه اتاق میتونست همه چیو چند لول بهتر کنه این سرنوشت ماست منم سرنوشتم بوده که تو خانواده ای فقیر به دنیا اومد پدرم گذاشت رفت میدونم الان خیلیا میگن که اشکالی ندارم منم ندارم بجنگ تو آینده حتما خواهی داشت برو دانشگاه و حقوق بگیر و خونه خودتو بگیر ازدواج کن کاری کن بچه هات داشته باشن همه چی درست میشه و بلاه بلاه بلاه اینا شاید همه درست باشن ولی واقعا به اینا نیاز ندارم چون گوشم خیلی وقته از این حرفا پره من خیلی منتظر بودم و هستم خیلی صبر کردم ناامید نیستم ولی میدونی بعضی چیزارو خیلی سخته نداشته باشی و برای یکی از کوچیک ترین چیزا باشه تو زندگیش،فقط آدمای محدودی هستن که همو درک کنن شاید شما تو ذهنتون یه فکر دیگه ای کنین ولی من فقط دارم حرفای الانمو میگم که نمیتونم به کسی بگم،
بعضی از قشنگیای زندگی تاریخ انقضا دارن که بعضی از آدما هیچ سهمی ازش نمیتونن داشته باشم ✨
زندگی قشنگیای خودشو داره توی غمگین ترین لحظه ها هم جرقه های امید تو دلم روشنایی ایجاد میکنن،میدونم زمان همه چیو درست میکنه یا شایدم نه کی میدونه...
