🔴آگاهی از موضوع خیانت؛
ترمیم یا ترک رابطه
🔸 پس از افشای رابطه فرازناشویی، یکی از دشوارترین تصمیمگیریها برای کسی که مورد خیانت واقع شده، فرصت دادن یا ندادن به طرف مقابل برای ادامهی رابطه و جبران جراحت واردشده است. این تصمیمگیری به ویژه در صورتی سختتر خواهد شد که فرد مورد خیانت واقع شده این احساس را داشته باشد که برای مدتی طولانی مورد دروغگویی، سادهانگاری و بازیچه شدن قرار داشته است.
🔸 کشف خیانت همواره به معنای اتمام یک رابطه زناشویی نیست. ابراز پشیمانی حقیقی یک نقطهی امیدواری اساسی برای بازسازی رابطه است؛ به خصوص زمانی که دو طرف سالهای طولانی را در کنار هم بوده و نقاط اشتراک متعددی مانند داشتن فرزند میان آنها وجود دارد. با این حال باید این واقعیت را پذیرفت که فضای رابطه هیچگاه عیناً مانند قبل نخواهد شد، نمیتوان وانمود کرد که هیچ اتفاقی نیفتاده، و قرار گرفتن مجدد در مسیری رضایتبخش نیاز به تلاش جدی از سوی هر دو طرف دارد.
🔸 پیش از تصمیمگیری برای فرصت دادنِ دوباره به شریک عاطفی، تأمل پیرامون پاسخ این سوالات مهم است:
▫️آیا این اولین باری است که او خیانت کرده است؟
▫️آیا او متوجه جراحتی که به طرف مقابل خود وارد کرده، هست؟
▫️آیا او خیانت خود را به عنوان یک "مشکل" به رسمیت میشناسد و مسئولیت ایجاد این مشکل را قبول میکند؟
▫️فارغ از علل زمینهساز خیانت، آیا او به لزوم تغییر در رفتار خود برای ادامهی رابطه، باور دارد؟ آیا عذرخواهی کرده و میتوان گفت که حقیقتا پشیمان و متاسف است؟
▫️آیا بازیابی حس اعتماد برای فرد موردخیانت واقع شده قابل تصور است؟ یا باور او این است که این موضوع برای همیشه در ذهن و قلبش باقی خواهد ماند؟
▫️ آیا باور هر دو طرف این است که رابطهی آنها ارزش حفظ کردن را دارد؟ و آیا هر دو خواهان کار بر روی زندگی مشترک خود و مسائل زمینه سازِ خیانت در آن هستند؟
🔸 در صورت تصمیمگیری برای فرصت دادنِ دوباره، منطقی به نظر میرسد اگر بر این موضوع تاکید شود که این فقط یک بار مهلت دادن است و در صورت تکرار خیانت، فرصت دوباره ای وجود نخواهد داشت. همچنین، تاکید بر این موضوع مهم است که تمایل به ایجاد صلح در رابطه، به معنای نادیده گرفتن موضوع فرازناشویی رخ داده نیست.
از آنسو، ابراز تأسف، پشیمانی و میل به پایبندی به تعهد و اصل صداقت در ادامهی رابطه، از سوی فردی که موضوع فرازناشویی او افشا شده، برای برگشت به رابطه و بازسازی موفق آن، امیدوارکننده است. در برخی موارد حتی نیاز است که فرد واردشده به رابطه فرازناشویی، امکان دسترسی کامل طرف مقابل به پیامهای متنی و صفحات شخصی خود در شبکههای اجتماعی را تا شکلگیری مجدد حس اعتماد، فراهم کند.
🔸 با این وجود، در برخی مواقع، برگشت به رابطه و فرصت دادن دوباره به طرف مقابل، چندان امیدوارکننده نیست. از جمله نشانههای این موضوع، عمیق و طولانی بودن عمر رابطه فرازناشویی، عدم وجود احساس پشیمانی در رفتار و گفتار طرف مقابل و عدم عذرخواهی از طرف او، اقدام به خیانت در اوایل رابطه، متناوب بودن موارد خیانت یا تبدیل شدن آن به یک الگوی رفتاری است.
بسیاری از کسانی که مورد خیانت واقع میشوند، خود را به خاطر وقوع آن سرزنش میکنند و آن را به کمبودهایی در خود نسبت میدهند. این احساس به ویژه زمانی تشدید میشود که فرد وارد شده به رابطه فرازناشویی انگشت اتهام خود را برای انجام خیانت به سمت دیگران میگیرد و به جای پذیرش مسئولیت و تاثیر رفتارش بر طرف مقابل، رنج او را نادیده گرفته و تقصیر را متوجه او میکند.
🔸 پذیرش این موضوع اگرچه سخت است، اما این یک واقعیت است که هر رابطهای قابلیت بازسازی را ندارد و بسیاری از افرادی که رابطه فرازناشویی آنها افشا شده از پایان دادن به رابطه فرازناشویی اجتناب میکنند و به خیانت مانند یک الگوی رفتاری ادامه میدهند.
در نهایت تصمیم به برگشت یا پایان دادن به یک رابطه، در نظر گرفتن تمام جوانب، و مسئولیت تمام پیامدهای آن بر عهدهی طرفین آن است و فرآیند ترمیم تنها زمانی آغاز میشود که فرد وارد شده به رابطه فرازناشویی بتواند عمق دردی را که طرف مقابل تجربه میکند و نقش خود را در ایجاد آن درک کند.
