من در این دلواپسی ها نشسته ام تنها…. می خواهم با تو سخن بگویم…. می خواهم باز چهره ات را با همان لبخند کودکانه ببینم… می خواهم هر چه انتهایش به اسم تو و یاد تو ختم می شود… شعر هایم ناتمام ماندند…اسیر دلتنگی شدم من… و خواب مرا به رویای با تو بودن می رساند… کاش خیابان های شلوغ سهم ما نبود… اما..غصه ای نخواهم خورد…اشکهایم را برای شانه های تو ذخیره خواهم کرد… حرف های ناتمامم را به روی دیوار قلبم حک می کنم و با دیدنت همه را تکمیل می کنم… پاییز از راه می رسد و ما دوباره به بودن و رسیدن به انتهای جاده ی سرنوشت می اندیشیم.
همه را کنار میگذاری
و دلت میخواهد
همان که کنارت گذاشت
مزاحم تنهایی ات شود..
