از ۱۸ سالگی تا ۲۵ سالگی کلی دوست خوب توی مقاطع مختلف دانشگاه داشتم که با بی معرفتی و بچگی تمام بعد از پایان مقاطع دیگه سراغشون نگرفتم یا به بهانه ای کات کردم باهاشون الان ۲۸ سالمه و سه ساله کنج خونه نشستم نه دوستی نه هم صحبتی نه از خونه بیرون میرم نه کاری میکنم هیچی هیچی
اگه دوستی داشتم شاید تا الان کلی پیشرفت کرده بودم چون ۴ تا ادم میدیدم انگیزه میگرفتم خاک تو سرم هیچوقت بلد نبودم چطور رفتار کنم
توی ۲۸ سالگی بدون تجربیات اجتماعی، خام و بی تجربه و ناشی ام😔
من تو ۳۳ اینطوریم دوستی ندارم مجردم هستم
هی
چرا سر کار نمیری
عاعا من هستم ک من دوستت میشم
دوست که برای ادم کاری نمی کنه وقتی کار داستند می امدند اگه ادم بودند می امدند متاسفانه من فداکار مهربونی که با صداقت کمک شان می کرد را قدرش را ندانستند یک سراغی هم نگرفتند برن گمشند من بیدی نیستم که به این بادها بلرزم
دوست به نظرم چیزی نیست که بخوای براش ناراحت باشی
دوست فقط واسه خوشگذرونی خوبه ولی معمولا تو مشکلات خبری ازشون نیست.
به نظرم اگه یه دوست پسر خوب داشته باشی از ۱۰ تا دوست بهتره. کل تایمت هم پر میشه و بهت خوش میگذره
