"خواستم که بگویم تنهایم
اما هیچکس نبود!
هیچکس نبود که از تنهایی هایم برایش بگویم...
در این گرمای فصل...
چقدر...
سرمای نبودنها
قندیل بسته است
ابر تاریک دلتنگی
تمام وسعت قلبم را پر کرده است
چقدر تنهایم
تنهاتر از باد...
تنهاتر از برگهای زرد...
تنهاتر از ابر...
تنهاتر از همه...
انگار که صدای باد است؟
می پیچد!
و حیاطی که پر است از برگهای کهنه روزهای قبل...
و این در تنهاییِ من است!
و این یعنی صدای خاطرات و اوج سکوت!
و مهربانی حقیقتی دروغ است
که
هیچ جا
پیدایش نیست!
چقدردلتنگم
دلتنگ یک ذره محبت...
و این یعنی غم
و من تنهایم...
من اندازه تمام بینهایت ها تنهایم
و کجای واژه ها؟
و درکدام زندگی؟
میشود تنهایی را تفسیر کرد
به مجازات کدام گناهم این چنین تنهایم؟
خدایا من اندازه تمام بینهایت هاتنهایم
چرا؟چرا؟چرا؟"
