چقدر تنهایم و بی کس
انگار این سکوت تنهایی
مرا در غروب لحظه ها
فراموش کرده،
بودن و نبودن
بی رنگ و نامحسوس،
شادیها و خنده ها،
شعرها وغزل ها،
در سایه های تیره ی
شب پنهان
و چقدر تنهایم و بی کس
انگار فرشته ها بالهای
زرین ونگاه زیبای خود را
در کوچه های غبار گرفته ی
قلبم گم کرده اند
دیگر ستاره ها چشمک نمی زنند،
وچکاوکها در غروب غم انگیز پائیز
ناله ی تنهائی مرا سر می دهند
وبه یاد می آورند که
من چقدر تنهایم و بی کس
