خیلی ناراحتم
هیچ نقطه مثبتی ندارم.
مادر خوبی نیستم.
ذهنم خیلی درگیره نمیتونم بچمو از عشق و محبت سیراب کنم.
من نمیخواستم همچین مادری باشم.بچم خیلی فهمیدست
امروز بهش گفتم ببخش که مادر خوبی نیستم برات
میگه تو مامان خوبی هستی ولی نتونست وجهه مثبتی بگه ازم
😔😔😔😔
شماها چقدر وقت میزارید برا بچه هاتون
اگر بخوای میشه
کسی نمیتونه راهنمایی یا مجبورت کنه
خودت باید بخوای تا بشه
چرا این فکر رو میکنی؟
اشتباه کردی به بچه ت همچین چیزی گفتی
منم بعضی وقتا اینجوری فک میکنم باورت میشه فک میکنم خواهرم لیاقتش بیشتر از منه وبهتر میتونه از پسرم مراقبت کنه ..حتی تو ذهنم فک میکنم کاش من میمردم آبجیمم طلاق میگرفت میومد زن شوهرم میشد تا پسرم خوشبخت بشه
عزیزم
کامل میفهمم
کلاس و اینا ثبت نامش کردم ولی خودم وقتی ندارم
زود عصبی میشم خیلی متنفرم از خودم
وقتی گریه میکنه از ناراحتی اون بشدت عصبی میشم و نمیتونم خوب و در خور بغل و ناز و نوازشش کنم
خیلی گریه میکنه
شبها میشینم نگاش میکنم براش دعا میکنم
بغض دارم اما گریم نمیاد
اصلا به هیچ وجه نمیتونم گریه کنم.
هرروز دوبار سه بار گریه میکنه
هرروز عصرها میبرمش پارک با دوستاش بازی کنه اما از این ناراحتم.پس خودم کی براش وقت بذارم؟
منم خیلی این حیو دارم بعد مقایسه میکنم میبینم از خیلی مادرا بهترم
شاید خودت اینطور فکر میکنی
خب از فردا در حد روزی فقط نیم ساعت وقت بزار و بازی ک اون دوست داره رو انحام بدین. یا کاردستی چیزی درست کنین
از عذاب وجدانی ک داری کم میشه و وقتی بزرگ شد حسرت نمیخوری
