درد روحی هم مثل غده سرطانی میمونه اولش خیلی کمه یه ذره اس و ممکنه متوجهش نباشیم هی میگذره .... میشه چند روز چند ماه و چندسال یهو میبینی حالت انقد بده که تازه میفهمی بیمارشدی سعی میکنی خودتو با فیلم اهنگ نوشتن سرگرم کنی ولی بازم نمیتونی جلوی ذهنتو بگیری میری سراغ خواب روزا رو میخوابی تا شاید اینطوری نتونی فکر کنی بیدار که میشی رویاهای توی خوابت همه از بین میرن و دوباره برمیگردی به زندگی واقعی از وعده های غذایی بدت میاد چون اشتها نداری و مجبوری بدون اینکه حتی مزه غذارو بفهمی سعی کنی هضمش کنی و به زور غذا بخوری بازم وقت خوابت میشه و میدونی که طبق معمول همه باید بخوابن و تو تاصبح بیدار میمونی چون هیچی برای خوشحالی نداری میری سراغ گذشته روزای خوبتو مرور میکنی بازم بهونه ای میشه واسه دلتنگی واسه کسایی که دیگه پیشت نیستن یهو گریه میاد سراغت یکم که گریه میکنی باخودت میگی حتی دیگه انقد حالم بده گریه هم نمیاد بالاخره صبح میشه و تو تازه یکم خوابت میبره اما دوست داری انقد بخوابی که روزت دیر تر شروع بشه از شروع روز جدید بدت میاد ترجیح میدی بیدار نشی و اینجوری اسمتو میذارن تنبل انگیزه هیچ کاری رو نداری تو حتی خودتو به زور تحمل میکنی و با همه حال بدیات بازم به کارات میرسی بازم بهت میگن تنبل حتی یادت میره باید بخودت برسی موهاتو شونه نمیزنی بهت میگن کثیف باچیزایی که بقیه خندشون میگیره تو حتی لبخندت نمیاد بهت میگن بداخلاق انقد تو فکری که حرف نمیزنی بهت میگن بی ذوق و کم کم لابه لای همه اینا ازبین میری ولی از دنیا نمیری 💔
۱/۳۹شب
