یاسین من،
رویای شهیدانه ام هر صبا به شهد حسینی تر می شود و لای گلبرگ های زبور، عهد نور می چیند. چه باک از سایه ها. بدعهدان هرزچشم صورتک زده، با خیال پوشاندن خورشید، سایه بر پیشانی بلا افکنده اند و سایه ها هزار هزار بر اسب مغرب نشسته عرض غنچه را تازیانه فریب می زنند. زود باشد که رنج صالحان به بار نشیند و مهدی فاطمه نشان بار دهد.
