امروز با دوستم که داشتیم از کتابخونه بر میگشتیم خونه دوتا پسر افتادن دنبالمون و پشت سرمون هی تیکه مینداختن که ما سعی کردیم اعتنایی نکنیم تا بلکه برن ولی وقتی دیدیم تا یه مسیر طولانی دارن باهامون میان وایسادیم ببینیم چی میخوان😑 چون اگه همینطور دنبالمون میومدن مسیرمون به کوچه پس کوچه ها ختم میشد که هم خلوت بودن هم اینکه نمیخواستیم خونه هامونو یاد بگیرن
خداروشکر وقتی یکم باهاشون تند حرف زدیم بیخیال شدن و رفتن
ولی واقعا برام سواله اینجور مواقع باید چطوری با این جماعت برخورد کرد؟
وامیستی جلو روشون زنگ میزنی پلیس
خیلی جدی و پر سر صدا
که بدونن نمی ترسید
محل نمیدیم اگه نرفتن سرشون داد میزنم میرن
اعلام کنین با ۱۱۰ تماس میگیرین.
به نظرم بدترین راه سکوت کردنه، هرچی سکوت کنی و وانمود کنی نمیبینیشون یا اهمیت نمیدی بیشتر راه میفتن دنبال آدم. از سروصدا و آبروشون رو بردن فراری‌ان عوضش.
دقیقا
خانواده های ما اون زمان میگفتن سکوت کنید
مبادا بی آبرویی بشه
صد تا بلا سر مون میومد تو خیابون فقط سکوت میکردیم
زیر چادر اشک میریختیم
ولی الان فهمیدم اشتباه
باید با صدای بلند دعواشون کنی تا گم بشن
به دخترم هم یاد دادم اصلا نترسه و با صدای بلند داد بزنه و کمک بخواد
اگه لازم شد
خوب میکنی بخدا. چه‌قدر من تو خودم میشکستم برای این همه مزاحمت. حالا چه شکلی بودم؟ یه بچه اول راهنمایی کوچولو با مقنعه و مانتوی گشاد بدرنگ، هیچ‌وقت فکر نکردم حقمه بزنم تو کله طرف که باعث اذیت شدنم شده، همیشه فکر کردم باید سکوت کنم چون اگه من اعتراض کنم برای من بده نه اون طرف و همین هم آزارگر رو پرروتر کرد.
از بس که مریضن، آدم چادری و غیر چادری براشون نداره، واقعا بیمارن به معنای واقعی کلمه، آدمیزاد که هیچی، باور کن به حیوون هم رحم نمیکنن کثافت‌ها.😑
تقصیر تو نبود عزیزم، ما چه میدونستیم کسی نبود آگاهمون کنه اون زمان.
