چند وقت پیش دوست دوران کارشناسیم ۵ نفرمون که همیشه خیلی با هم دوست بودیم رو دعوت کرد خونه ش به صرف شام و شیرینی و این داستانا ...
معمولا دوره ای هم دیگه رو دعوت می کنیم خونمون.
من از بقیه بیشتر باهاش صمیمی ام و در جریان بودم که جدیدا وضع مالیشون خوب نیست و همسرش سرکار نمیره. اما خب به هر حال تصمیم خودش بود که دعوتمون کرد.
وقتی رفتیم خونش، سفره ی شام رو که پهن کرد دیدم واااای چه خبره 🤯🤯🤯🤯
پیش غذا : سوپ جو ، میرزاقاسمی ، اسنک
غذای اصلی : زرشک پلو با مرغ ، کباب تابه ای با برنج ، شامی ، قورمه سبزی
دسر : دو مدل شیرینی و کیک
با کلی ترشی و نوشابه و فلان و بهمان
بماند که هر کدوم از مهمان ها هم یه بسته شیرینی و شکلات آورده بودیم.
آخرشم خیلی از غذاها موند ...
مهمونی خوبی بود و واقعا دست میزبان با سلیقه و مهربون درد نکنه
اما فرداش که زنگ زدم برای تشکر، دیدم دلش خونه 😭
گفت بابت این مهمونی مجبور شده بخش زیادی از پس اندازشون رو خرج کنه و با شوهرش حسابی بحثش شده
ولی از اونجایی که سه سری قبلی ۳ تا دوست دیگه سنگ تموم گذاشته بودن ایشون خواسته جبران کنه.
ارزشش رو داشت ؟ 💔
نتیجه ی اخلاقی: برای مهمونی ها، حتی اگه میخواهید مفصل برگزار کنید واقعا یک مدل غذای اصلی کافیه. تاکید می کنم °یک مدل°. باور کنید آسمون به زمین نمیاد و زمین به آسمون نمیره اگه یه مدل درست کنید. (من امتحان کردم)
از حالا با خودت قرار بذار که هر وقت مهمان داشتی فقط یک مدل غذای اصلی درست کنی. حالا اگه دیدی چند نفر از مهمونات غذای خاصی رو نمی خورن یه کوچولو غذای متفاوت واسه اون چند نفر. این فرهنگ کم کم فراگیر میشه.
اینطوری مهمونی به میزبان هم بیشتر خوش میگذره. اصراف هم نمیشه.
پی نوشت ۱: رقابت در تجملات فقط باعث اذیت و آزار خودمون میشه.
پی نوشت ۲: کلا سخت نگیر ؛)
