تنهایی متاهلی خیلی سخت تر از تنهایی مجرد بودنه
من تو همه جای زندگیم تنهام
مریض میشم تنها میرم دکتر
چیزی لازمم باشه تنها میرم بازار
با شوهرم میشنم به صحبت حرفامون باهم جور نیست درکم نمیکنه
باهاش خوشحال نیستم، خلاصه تنهایی بعد متاهلی خیلی سخته
انگار یه ماهی هستی که وسط اقیانوسی ولی داخل تنگ ماهی هستی... هیچ کاری از دستت بر نمیاد😞
به خاطر بچه هات مجبوری ادامه بدی
من همین شرایط رو دارم با این تفاوت ک بچه ندارم
حالا منو ک شوهرم نمیزاره پامو از خونه تنهایی بزارم بیرون تنها نیستم یعنی؟؟
دیگه قید بیرون رفتن زدم چون همه جا هس و کنترل میکنه آدم حس اسارت میکنه برو خوش باش
از لحاظ روحی عمیقا تنهام
چه جالب ی پستی دیدم تو اینستا دقیقا مطالب شما بود.در عمق وجودمون همه تنهاییم کاش میشد تنهایی با انسان ها پرش نکنیم از دیگران انتظار نداشته باشم ب چیزی دل ببندیم که انسان نباشه همه مون فانی هستیم.
اتفاقا کسی که متاهل یا جداشده و بچه داره دلش به هر کی خوش نباشه حداقل بچه شو داره بچش براش رفیق و دلگرمی ولی مجرد تنها هیچکس رو نداره هیچکس مخصوصا تو سن بالا
اصلا اصلا قابل مقایسه نیستن
حالا من با شوهرم مشکلی ندارم اما واقعا تنهام،اون مجبوره همیشه سرکار باشه
خوبه تومجردبودی خوش بودی من ک همیشه تنهابودم همیشه یه چیزی کم بودتادخترخونه بودم انگی نبودب پیشونیم نخوردبودخواستگارداشتم واسه اینکه عذابم بدن میگفتن مادختری واسه،ازدواج نداریم ی خواستگارداشتم دودستی چسبیدمش الان شوهرمه هزارسنگ جلوگ انداختن خونوادم ولی من باهمشون جنکیدم میخاستن کلفت عروسشون بشم الانم خداروشکرنمیگم راضی نیستم ننه شوهرم خیلی دخالت میکنه ولیزبازم شکرک فرارکردم ازاون خونه اکه توالان تنهاشدی من خیلی وقت تنهام
وابستگیه دیگه هممون ی جوری منم بعد پدرم داغون شدم اما کم کم این باور در خودم رشد دادم مرگ وجود داره.همه مون رفتنی هستیم فقط خداس که میمونه.شمام به جای این فکر همیشه چشمتو ببنددخترتو تصور کن چه آینده خوبی در انتظارشه شما در کنارشی.
