خیلی احساس تنهایی اذیتم میکنه. دوستای خوب زیادی داشتم اما همشونو ب نحوی ازشون دور شدم. ب روح بابام آدم حسودی نیستم اما نمیدونم جرا حسادت میکنم ب جاریم. انگار اونا زندگیشون خیلی رو ب روال. انگار کمبودی دارم حس میکنم ک نمیدونم چمه.... دوس دارم بمیرم از همه این حسا راحت بشم.....انگار هر چی میدوم ب هیچ نمیرسم. میدونم حرفای شما چیه. میدونم مرگ و زندگیه من واستون مهم نیست... اما نمیدونم انگار باید ی جا مینوشتم... میدونم میخونید شاید مثل بقیه تاپیکا ازش بگذرید و بگید ب درک... اما فقط میدونم خیلی تنهام...
ههی کم کم بهش عادت می کنی؛)
من دارم بدترین شب زندگیم و سپری میکنم و مطمعنم تا یک هفته همینه فقط میگم که اگه زندگیت ارومه و دعوایی چیزی نداری روح و روانت و اذیت کنه شکر گذار باش فقط داری تلقین میکنی به خودت
به جاریت حسادت نکن
چون همه فکر میکنن زندگی جاریشون خیلی خوبه خودم تجربه دارم
وقتی بچه بودم حدودا ۱۱ سالم بود مامانم میگفت خوش به حال جاریم با شوهرش خاک تورم با شوهر کردنم و .........ولی خونه ی زنموم با مادر بزرگم یه جابود زنموم بالا مادربزرگم پایین وقتی میرفتم پیش مادر بزرگم می خوابیدم میدیدم چه زندگی دارن هرروز با عموم دعوا داشتن مادربزرگ هی پشت زنموم حرف میزد و درباره مامانم خوب میگفت
فک مکنی زندگی اونا بهتره ولی اشتباه می کنی
منم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
