حال خوب

تصور کن، عصری آرام و خیالی تخت را، در دل باغی پُر از درختان سیب و گیلاس. تو روی تختی زیر سایه‌ی شاخه‌ها نشسته‌ای، و همینطور که بوی هیزم‌های سوخته و خاک خیس‌خورده مشامت را می‌نوازد، زل زده‌ای به آسمانی آرام و آبی، عبور ابرها را نگاه میکنی، و برگ‌های سبز و امیدوار را که با نوایی دلنشین، در باد می‌رقصند، و لبخند می‌زنی به گنجشک‌های لبریز از اشتیاق و در حال پرواز. باد خنکی می‌وزد، موهایت را آشفته میکند، و دلت را آرام. آفتاب از لابه‌لای برگ‌ها سرک می‌کشد، و تو آرام‌تر از همیشه چشمانت را می‌بندی، و در دنج‌ترین گوشه‌ی جهان، دلخوشی‌های ساده‌ات را در آغوش میکشی، و با تبسمی عمیق، آرام و آسوده می‌خوابی …