غنچه‌ی دلتنگ امشب میزبان شبنم است
بسیار است اما فرصت صحبت کم است
آنکه مدت هاست از من چشم می‌پوشد تویی
آنکه می‌گیرد سراغ از خلوتم هر دم غم است
جای حیرت نیست گر در پای عشقت سوختم
عاشقی میراث ما از دودمان آدم است
اشک می‌ریزد مدام از چشم هایم، بعد تو
آنچه می‌بینم فقط تصویرهایی مبهم است
از دلیل رفتنت چیزی نمی‌گویم به غیر
دردِدل دارم ولی آیینه هم نامحرم است!