چرا بعضی ها هییچ دردی در زندگی ندارند یا خیلی راحت به خواسته هاشون میرسند؟اون دنیا به ما رحم میکنند؟

حالا اولا این حرفات درست نیس دونستن جواب اینام هیچ مشکلی ازت حل نمیکنه 

هی خدا🥲

اصلا! خدا با هرکس طبق سختی هایی که کشیده رفتار می‌کنه و واجبات رو هم در نظر میگیره یکی که داغ اولاد دیده با یکی که چندتا بچه دسته گل داره یه جور در محضر خدا قضاوت نمیشن

حتما ورزش برو.............مام ارث دیابت داریم

منم خداروشکر بیماری ندارم

ولی از وقتی چشم باز کردم تا الانی که زندم زندگیم در زجر و عذاب بوده اتفاقاتی رو پشت سر گذاشتم که الان تو سن ۲۳ سالگی احساس پیری میکنم دیگه توان جنگیدن با این زندگی لعنتی رو ندارم

عزیز من 

اونور هم اونا عزیزترین برای خدا 

عزیزتر بودن که اینجوری راحت بوده زندگیشون 

بعد مرگ هم جایگاهشون بالاست و پایین ...

بیخیال

آبجی گلم اینایی که شما میگی درصد کمی هستن،اکثر ماها شرایط شمارو داریم،هدف هم اینه بری بجنگی تحصیل کنی کار کنی،حداقل وضع مالی رو به سطح مناسبی برسونی،بعد هم مشکل مالی حل میشه،هم مشکل زیبایی و خیلی مشکلات دیگه،ضمنا بچه ها تون هم توی رفاه چشم باز میکنن و زندگیشون عوض میشه،هم به خودشون میرسن خوشگل میشن،هم پول و رفاه دارن،راحت میتونن برای آیندشون تصمیم بگیرن

این کاری که گفتم رو من پدرم تقریبا انجام داد من خودم هم کمکش کردم تا به یه رفاه جزئی نسبی رسیدیم،باید جنگید تو این دنیا،باید مبارز باشی ،تلاش کنی،دردارو به جون بخری چون آینده رو میخوای بسازی ،خیلی سخته ها ،اراده ی قوی میحواد

خدا رحمت كنه خواهرتون رو 

والله سوال منم هست ! حالا قيافه و سلامتي جسمي به كنار، يه وقت طرف تو يه خانواده ناجور بدنيا مياد ؛ مثلا يه خانواده كه با رفتارهاي سمي نه اعتماد به نفسي براي طرف ميذارن نه عزت نفسي ، بزرگساليش يه موجود خورد شده اس كه مسلمه نميتونه پا به پاي خيليا بره جلو به ويزه به لحاظ مالي هم بد باشه اوضاعش كه ديگه هيحي ! 

☹️☹️☹️

دلیلشو نمیدونم

ولی این دنیا عادلانه نیست

هرچه موفق تر باشی و زیباتر ،بقیه بیشتر و محکم تر سمتت سنگ پرتاب میکنن فکردی اسوده ان؟بقیه از رو حسادت همه کار میکنن تا حال طرف‌رو بد کنن تا عقدهاشونو خالی کنن

من یه خلاصه از زندگیمو بگم چون احساس میکنم ناراحتی.من پدرم از صفر شروع کرد.متاسفانه زمانی که من به دنیا اومدم درگیر اعتیاد شده بود،خودش میگه زندگی بهش سخت گذشته بود،کارشم سخت بود،به همین خاطر درگیر شد،تا دوازده سالگی من،توی این شرایط تقریبا داغون بودیم و هیچکس به ما امیدی نداشت،ولی خودش خواست و اراده کرد و ازین بیماری دراومد و الان هم N/A ای هست ،منم با تمام وجودم بهش افتخار میکنم،چون مبارز خوبی بود و هست،چون بعد از کنار گذاشتن مواد،رفت سراغ کارش و تونست زندگیمونو جمع کنه،من خودم کودکی درست و حسابی نداشتم ولی خوب به لطف بابام،حداقل جوونیم شرایط خودم و خونوادم بهتر شد،

من از این زندگی که تو گذشته داشتم اصلا خجالت نمیکشم،به همه میگم حتی به شاگردامم میگم،هم انگیزه ای برای اونا میشه هم برای خودم تکرار میشه که کجا بودیم و الان کجا هستیم

کامنت بالایی بنده رو بخونید،جواب شما هم هست

خودت حال خودتو خوب کن و برو روبه جلو،با دید باز و توقعات منطقی ،زیاد نخواه که شکست بخوری 

مراقب خودش باش