"عزیز دلم گفته بودم؟
گفته بودم وقتی به دنیا آمدم؛ موسیقیِ باد, تمام شهر را پُر کرده بود؟ برگ‌ها مست میرقصیدند و زمین به فرش‌ِ قرمزی تُرد آراسته بود؟
راستی تو آن روز چه دیدی؟
روز آمدنت را میگویم...
چشمت به انگورهای شیرینِ دل‌آویزِ آویزان روی شاخه‌های سبزِ تاک افتاد یا دسته‌ی چلچه‌های مهاجر که گرمای تیر, جانِ دوباره‌ای به بالهای سرما‌زده‌شان میداد!
اصلا شاید جای دیدن, شنیده‌ای!
صدای تَرک خوردن انجیرها‌ی سیاه زیر نور آفتاب, صدای افتادن زردآلوهای باغ روی زمین از فرطِ رسیدن...
رسیدن...رسیدن! راستی رسیدن واژه‌ایست که من خیلی دوستش دارم.
رسیدن به تاکسیِ در حال عبور؛ صبحِ یک روز برفی, رسیدن به قراری پُر از دلهره با مشترک مورد نظر, به رویاهای محالِ ساعتِ 2꞉45 شب, به موزیک مورد علاقه‌ات در رادیو آوا و رسیدن به...
بگذریم!
مهربانم, تو چه دوست داری؟
کاش میان آنچه که دوست میداری؛
میان آرزو‌های امشبت؛
رد پایی از من هم باشد!"...........
