من بارها
مرگ خودم را دیده ام
دست داده ایم
قدم زده ایم
یک عمر
باران را
شعر را
سکوت را
من بارها
مرگ خودم را کشیده ام
در بوم های خاکستری زمان
میان کام های تلخ سیگار
کنار کودکی
که دزد قلک شادی اش را ربوده بود
من بار ها
مرگ خودم را گریسته ام
پشت تابوت مادرم
که
برای همیشه به خواب رفت
برابر اشکهای پدری
که لای تنهاییش پنهان بود
من بارها
مرگ خودم راچشیده ام
هر روز یک بار
قبل از خواب
میان قرصهای شبانه ام
من بارها
مرگ خودم را سروده ام
در بغض مردی
که هر روز تکه ای از خودش را
از ساختمانی بلند
پرت میکند.
من بارها مرگ خودم را دیده ام....
