تسلیم..........................................................

چشمهای بارانی??

دوست داشتم برای همیشه در جانِ جانم بمانی
و فاش کنی برایم راز این جدایی را
از آن لحظه ای که در میزنی و من پشت در حاضر نیستم برایم سخن برانی
قیام کردم برای دیدنت
یادم داده بودند تو را در نماز(مراقبه) میتوانم ملاقات کنم
و من نماز می گزاردم,روزانه, شبانه

چند دهه,در صدها قنوت و سجود تو را صدا کردم
گفتم:بالاخره در یکی از این نمازهایم به داد دل گمشده ام میرسی
(هم تو را می خواستم هم آن خرمای خشکیده در قلبم را)
راستی! این نماز(مراقبه)چیست که پبامبرمان آن را هم بر ما واجب کردند,
تا سحرگاهان و شامگاهان خود را در زلالی آب روانش شستشو دهیم

و تو باز سوالم را اینگونه در این لحظه پاسخ دادی

نماز آن وصل هجران تو؛از آن یار تنهاست
در این لحظه خود را در رودخانه ی جان بینداز
تا با دریای عدم خود را پیوند زنی
(نیست شوی تا در هست پیدا شوی)
زلالی اشکهایت خود شهودی از حضور توست

قائم به ذات خود در این لحظه؛
و لا اله الا الله (تسلیم)که از زبانت بیرون می جهد دیگر این وصل و دوری هم پایان می پذیرد
تمام وابستگی های این جهانی از دلت پاک می شود

بنده ی من,رویای زیبای من,
چون تو بهترین و والاترین نیافریدم اکنون
در این لحظه به سجده برو,
و اغیار را از دلت بران
تا مباهات کنم و فرشتگانم را
برگویم شما بودید که می گفتید
آفریدگارا!می خواهی چیزی بیافرینی که در زمین فساد و خونریزی کند

حالا ببینید این همان بنده هست به خاک افتاده,از تمام منیت ها رها شده
ببینید تا بدانید من از عشق , عشقی دگر بیافریدم
او را آینه؛ جلوه ای از خویش آفریدم
تا هر که در این آینه نظر کند مرا ببیند
رازی که با تو گفتم:تو خود میدانستی و نفْسَت تو را از بودن در حضور من ربوده بود

تمام انبیا و اولیا و عرفا لحظه به لحظه ی عمرشان در نماز گذشت
نمازی که برای یک معبود,یک واحد,یک احد گزارده می شد

بار پروردگارا! یاریمان کن تا عدم شویم و در دریای عدم بمانیم
و لوح دلمان را از بت های ظاهری این جهانی پاک گردان
اگر تو بخواهی
اگر تو عنایت کنی هر غیر ممکنی ممکن گردد

چشمهای بارانی
نگاهش را از زمین برگرفت
دلش را میان دستهایش
محکم گرفت
نور تو بود که
او را دوباره در بر گرفت..............