شناخت ذهن

ذهن، قطب نما نیست. ابزار تصمیم گیری نیست‌ ابزارِ به دست آوردنه. وقتی جهتی که برات درست تر هست رو با آگاهی درونیت و شهودت پیدا کردی،ذهن برات مسیر میسازه. و این کاربرد در بُعد فیزیکی تعریف میشه.

در ابعاد معنوی چون زمان و مکانی نیست، ذهن هم کاربردی نداره.

وقتی شرایط رو می پذیری یعنی دنبال دلیل نیستی، این یعنی بودن در آگاهی ورای ذهن. و اینطوری اشراف پیدا می کنی به دلایل چون داری تصویر کلی تری رو می بینی.

ذهن دنبال توضیحی همیشه واثق برای زندگی هست. ولی ذهن بخشی از زندگیه، چطور میتونه بهش احاطه داشته باشه...

در منابع ذهن و بدن رو یک چیز میدونن و میگن ذهن/بدن

احتمالا برای همین در حالت آسودگی بدنی انرژی به سمت ترافیک فکری سوق پیدا میکنه و در فعالیت های شدید بدنی، ذهن به نوعی موقتا میخوابه که یه حالت آسودگی به فرد دست میده.

قدیم میگفتن همیشه مشغول کاری باش که فکر گناه نیاد :)

همین بحث انرژیه. 

متشکرم

هر چقدر انرژی بیشتری در ذهن میریزیم
تواناییش برای تصورِ "شرایطِ دیگر" بیشتر میشه (برای همین با کم شدن کار فیزیکی و آسودگی بدنی، احساسِ ناخوشایندی بیشتره. انرژی شیفت میکنه به سمت ذهن)
شرایطی که اکنون نیست و پس لذت و خوشبختی اونجاست. چون که ذهن، ابزارِ احساسِ لذت نیست. لذت، ذاتِ ماست و وقتی که خودِ حقیقیمون که اکنونه رو درک می کنیم احساسِ سرور می کنیم. فقط اکنون "هست".
ذهن یک ابزار برای تجربه کردنه
یکی از منظرها

وقتی در ذهن هستیم ایراد و اشکال و اشتباه می بینیم

همون موقع که در غیر خود دیدیم پس داریم در خودمون هم می بینیم

در بیرونِ ذهن خطا و ایرادی نیست

بخشش یعنی از ابتدا خطا ندیدن

@دختر_گرانبها    

عزیزم اون تاپیکت در مورد ذهن رو خوندم. گفتم شاید اینجا هم برات جالب باشه

ذهن، میشه گفت راه میسازه. نمودِ فیزیکیش هم سیناپس هایی هست که بین نورون های مغزی تشکیل میشه. این راهها، مقصدهای تعیین شده ای دارند که برای صرفه جویی در مصرف انرژی و سرعت در واکنش ایجاد میشن. مثلا به من میگه از ریسمون سیاه و سفید بترس و حذر کن. قبل از اینکه بخوای وقت تلف کنی که ببینی این واقعا مار هست و باید ازش ترسید یا نه.

حالا، ما با توجه به تجربیاتمون (هر چقدر زودهنگام تر و بیشتر، پس بزرگتر و قویتر) شاهراه هایی داریم برای تفسیر واقعیتِ زیسته مون و واکنش بهش. وقتی خواسته ای داریم میبریمش توی اون الگوها. و مثلا میگیم "نه من لیاقتش رو ندارم" این یه شاهراه یا همون باوره. برای اینکه بتونم حس کنم به واقعیتم کنترل دارم و سرخورده نشم، این یه باورِ مفیده. ولی خب می دونیم که این یه مانعه برای رسیدن به خواسته.

از این باورها گذشتن، یعنی اجازه دادن یعنی نیاز به کنترل داشتن رو کنار بذاریم و اینطوریه که راهی جدید باز میشه.

سلام عزیزم

اوقات شما هم خوش باشه

خوشحالم. منم از خوندن شما لذت میبرم❤

ذهن حقیقت را در نمی یابد؛

در آن مضمحل می شود.

روپرت اسپایرا

تشکر

نگاه خودمه

ولی البته مفاهیم جدیدی نیستن