"دل من می خواهد یک پرنده باشد...
بی خیال از دنیا!
او به من می گوید:
عالمی دارد آخر پرواز
به خیال ِ دل من ،
آن پرنده تنهاست!
مرغک عشق اگر می خوانَد
خواندنش بی منظور
از سر ِ کیف است او!
دل به من می گوید:
چه غمی دارد آخر پرواز؟!
او که آزاد و رهاست،
فارق از رنج جدایی ،
زخم و درد ِ دنیاست...
گفتم او تنها نیست!
راستی...
چه کسی می داند؟
مرغ عشق چون خوانَد
شاد و مسرور است او؟
یا دل کوچکش از درد پر است؟!
ولی من می دانم،
مرغک عشق دگرتنها نیست...
آنچه او میخوانَد
قصه ی یک سفرو
غزل هجران است!
زخم بر دل دارد،
درد در سینه ی اوست!
دل من فهمیدش،
دیگران هم ای کاش !!!
در پس ِ این آواز
غمخور ِ راز ِ پرنده باشند،
و نگویند به او بی احساس...
که دلش می شکند!
چون که او حالا خود،
بر دل ِ کوچک ِ بی تقصیرش ،
زخمی از سنگ سخت تر دارد..."
