"هوا سرد بود.
کاج های سفید و قندیل بسته سلام خورشید را باور نداشتند!
و من اندیشمند و تنها در زیر آسمانی بی حرارت که شادی نیز ترکش کرده بود به پیش می رفتم
و عقابی را از دور می‌دیدم که بخار نفس ش قندیل های کنار لانه ش را تبخیر می کرد.
و چمنزاری سبز در موج چشمانش پیدا بود!
گویی به بهار می‌اندیشید و جفتش و....
و من انسان در اوج درماندگی و سوز سرما قدرت عقاب را احساس می کردم و ضعف خود را
از دور آسیاب بادی را می دیدم که ذرات برف را به رقص وا می داشت!
آسیاب بادی که به دست انسان ساخته شده بود!
و کولاکی که از راه می امد و مرا در سر دوراهی مرگ و زندگی رها نمی کرد.
ولی انتخاب من مرگ نبود!
شاید انتخابی جز این نداشتم!
شاید قرار است تسلیم شویم!
شاید کلاه ی که روی برف ها پیدا بود هدیه ای از یک دوست بود!
شاید نفسی که در انبوه برفها بند آمد فقط دنبال همنفسی می گشت!
شاید قلبی که از ضربان یکنواخت ش دست کشید به استراحت احتیاج داشت!
هنوز هوا سرد بود
ولی کولاک به آخر رسیده بود".............
