« مرغ عشق »
به چشم هرکه دلشدهست ( دلشده=عاشق)
همیشه جاودانه است
نگاه تلخ مرغ عشق
که بال بسته در قفس
نشسته گوشه ای حقیر
خلیده در خیال خود
که " مرگ کی فرا رسد ؟ ...
رها کند مرا ز خود ؟ "
نگاه می کند ولی
به جای خالی قفس
ز یاد او نمی رود
غم فراغ همنفس
گهی سر شب است و صبح
بدون ترس عیب و قبح
به جنبشی در آید او
ترانه ها سراید او
ترانه های نم زده
ز خاطرات غم زده
گویی که خواب خاطری
آرامشش بهم زده
نگاه می کند ... ببین !!
نه حرف می زند ... بفهم !!!
عاشق شود ... ویران شود
حتی پرنده ای نفهم
نگو که اشتباه نیست
نگو که این گناه نیست
کسی که قلب او شکست
غریب و بی پناه نیست.........
