بچه بودم
ظهر گرم تابستون مشغول بازی تو حیاط خونه مادربزرگ.
یه زنبور زرد قشنگی توجهمو جلب کرد. ازش خوشم اومد.
همینطوری که لا به لای گل های باغچه میچرخید , تماشا میکردمش و از دیدنش کیف میکردم.
دیده بودم شیر آب که باز میشه زنبورا دورش جمع میشن.
گفتم بذار یکم آب بخوره حتما تشنه‌ست تو این هوا.
شیر حیاطو باز کردم و شلنگ آبو گذاشتم لب باغچه.
اومد نشست و شروع کرد به آب خوردن. نگاهش میکردم و هی علاقم بهش بیشتر میشد.
همینطوری که داشتم با عشق نگاهش میکردم یهو پرواز کرد و اومد از یقه ام رفت تو لباسم. با اولین نیش به خودم اومدم.
درد داشت , میسوخت. تو همون عالم بچگی زدم زیر گریه.
دختر داییم هول شده بود و سعی میکرد اونو تو تنم بکشه.
من میدویدم و از دستش فرار میکردم که زنبورمو نکشه.
حالت عجیبی بود. هم نیش میخوردم هم درد میکشیدم هم گریه میکردم هم نمیخواستم دختر داییم به زنبورم آسیب بزنه.
زنبور عزیزم هی نیش میزد و نیش میزد. من هم هی میسوختم و گریه میکردم و از دست دختر داییم فرار میکردم.
گذشت و زنبور من از همون یقه که اومده بود , رفت.
بدن من اما پر از زخم و ورم بود.
جای نیش هاش تا مدت ها درد میکرد.
همه میگفتن دیونه ام. میگفتن خود آزاری دارم.
مسخره ام میکردن و بهم میخندیدن.
میگفتن از قصد اینکارو کردم که توجه جلب کنم.
اما پدربزرگم.
فقط اون بود که فهمید من اون زنبورو دوست داشتم.
هنوزم اخلاقم همونطوریه.
دوست که داشته باشم دیگه مهم نیست چقدر زخم میخورم.
مهم نیست چقدر نیش میخورم و اذیت میشم.
حتی اگه سر تا پامم پر نیش و زخم بشه ,
میسوزم , بغض میکنم , گریه میکنم ,
اما دست از دوست داشتن بر نمیدارم...........
