احساس میکنم صبرم تموم شده حوصله ی هیچی و هیچ کس و ندارم
مادر و پدر مو که دوس دارم نمیخوام بیان خونم
با شوهرم اگه کمی حرف بزنیم صد در صد داد میزنم اعصابم خراب میشه
بچه ی هفت ماهه دارم اکثرا هم خابم میاد
ولی از شدت حرص قلبم میتپه و خوابم میاد چیکار کنم؟
برم پیش روانشناس؟