۱۹ سالم بود شنیدم خواستگار دارم از همون اول نمیتونستم تصور کنم اون شوهرم بشه اما خانوادم هی گفتن پسر خوبیه حیفه از دستش بدی با کی میخوای ازدواج کنی؟ شغلش هم نظامی بود دو دل شدم چون یکم خودم دودل بودم یکمم خانوادش و خودش کارایی کردن که زده شدم خودش کارش تو تهران بود نظامی ... اما خانوادش باما تو شهرستان بودن اینا خودشون میرفتن واسه خودشون خرید میکردن بمن نمیگفتن دو روز مونده بود به عقد من نمیدونستم قراره کدوم آرایشگاه ببرنم مامانم دید ناراحت میشم خودش لباس عقدمو خرید اما اونا فقط ازم سایز پرسیدن واسه خرید جزئی منم حسابی کفری شدم زنگزدم ب پسره گفتم نباید بمن میگفتن؟ گفت خانواده من رسم ندارن عروس ببرن خرید بماند ک دستش خالی بود من توقع آنچنان نداشتم فقط دوستداشتم خودمم باشم تو خرید بعد از اینا گذشته ی روز خانوادش قرار شد بیان خونه ما میوه آماده کردیم همه چی آماده بود منتظریم اینا بیان اما دیدیم نمیان اخر مامانم بر اشت زنگ زد ک کجایین مادرش گفت اره عروسم امتحان داره نتونستیم بیایم وااتی یعنی دیونه شدم فهمیدم ک نمیتونم با اینا کنار بیام همه چیو بهم زدم بماند ک حالا ۲۲ سالمه بعضی وقتا میگم کاش ازدواج کرده بودم باهاش تا از مشکلات خونه پدری رهایی پیدا میکردم الان میگم بشینم بخونم بر کنکور بلکه پرستاری چیزی قبول شم دستم بره جیب خودم شما بگید جای من بودید چیکار میکردیو؟
دوست من یکیش ۳۸ سالشه یکیش ۳۶ هر دومجردن
بشین بخون بابا چیزی فراوونه شوهر....
خانه پدری شرف داره به زندگی با آدمهایی که شعور و شخصیت ندارن
۲۲ک اول رااااهی
عاقلانه ترين كار رو كردي باريكلا
هدف داشته باش توی زندگیت.اول راهی ..از فرصتهات استفاده کن.وقتت طلایی هست.ب این چیزا فک نکن.فرصتش الان نیست.خیلی زوده
خوب کاری کردی بهم زدی الانم سنی نداری که کلی جای پیشرفت داری
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-19 ثانیه پیش
-11 ثانیه پیش
-9 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز