"باران را دیدم, گونه هایش خیس بود آرام آرام در خیابان ها پرسه می زد. قدم هایش بوی خاک را تازه می کرد. پیش از این شنیده بودم باران با ترانه می بارد اما بارانی که من دیدم اشک می ریخت, زوزه می کشید و ناله می‌کرد. چشمانش مانند صاعقه می درخشید.
اگر باران بود پس چرا گونه هایم خیس نبود؟ اگر باران نبود پس چرا بادیدن چشمه از خجلی سر در گریبان فرو می برد. لبخندش تناقض را بر وجودش حاکم می کرد.
حتی دلقک ها هم با دیدنش گلگون چهره می‌شدند و در گوشه ای می گریستند. انگار کوچه ها را افسون می‌کرد. باچهره ای خندان اما سرشار از ترس به او نزدیک شدم و از او پرسیدم:《تو کیستی؟》
او آرام در گوشم زمزمه کرد :《من یک باران بازنشسته ام...》"
