درد دل...

نمیدونم شوهرم‌ دوستم داره یا نه . بیشترِ احساسم رو اینه که اصلا دوستم نداره و فقط داره تحملم میکنه ، فقط به خاطر اینکه به قول خودش طلاق نگیریم یا از ترس مهریه دادن، نمیدونم . گاهی واقعا خسته میشم از بی احساس بودنش . صبح تا شب تو خونه باشه یه کلام حرف نمیزنه، اگرم حرف بزنه یا مسخره م میکنه یا توهین میکنه . منم باهاش حرف بزنم انگار دارم با دیوار حرف میزنم . بهش میگم بی انصاف حداقل سرتو تکون بده بفهمم داری به حرفم گوش میدی .داااائم به من و بچه ها فحش میده و داد میزنه ...گاهی واقعا کم میارم . همش به این فکر میکنم کاش آزمون آموزش پرورش قبول بشم ، کاش منم کار داشته باشم کاش منم سرگرم بشم . خیلی برام سخته صبح تا شب تو خونه با بچه ها سروکله میزنم، این براش اصلا مهم نیست،اصلا منو نمیبینه . دوست دارم وقتی میاد خونه برام تعریف کنه چکار کرده ، کجا رفته،چی گفته ،چی شنیده، ولی هیچی حرف نمیزنه باهام هیییچی.... ازش پول بخوام باید انقدررررر بگم انقدرررر بگم انقدررر بگم . غرور خودمو انقدر خرد کنم تا کارت خودشو بهم بده، برم بیرون خرید کنم با اولین خرید زنگ میزنه چی خریری پیامش اومد. حتی پول به کارتم نمیزنه . میخواد حساب خرج کردنمو داشته باشه. خدایا کمکم کن آزمون قبول بشم که برا پول انقدر منت نکشم......منم بیرون از خونه کار داشته باشم که تشنه حرف زدن با این نباشم . .....