قسم به عشق ,قسم به ذات پاک
که مؤمنان وقتی کافر می شوند به عشق,
رنجیدگانی بینا هستند !
که می دانند چه بنویسند از عمق جان,
با همان قلمی که همواره یار بوده و یار می ماند
بنویس: که ازاندیشه تا رد قلم ,
هزاران کلمه جان می دهند
زیرچکمه ی انتخاب,
تا حک شوند بر تن سپید کاغذهای
بی روح؛
که مستندِ احساسی شوند خواندنی
با درک دردی که می تازد,
برسطرهایی به وسعت قلب های شکسته
روح های مضطرب,دلدادگان بی مجنون
رها شدگان دراندیشه های محزون,
شگرف درعمق سکوت,
که ماندگاری عشق
لمس قلب است , بی رنگ و ریا
اما چه قلبی؟
قلبی که درد می کند
قلبی که می بخشد ,و قلبی که نمی داند
برود ,بماند,بگریزد ,غرق شود
ودر برزخ تن همچنان ادامه می دهد.
حریم این دل,قداستی دارد از جنس نور
و هر که فهمید حرمتش را ستایش می شود.
آه, ازخاموشی قلب های سرخ
لابلای خاطرات بی صدا,از بی صفتی
وجدان های خاموش!
که قسم به حرمت عشق , لال می کند
حنجر ه های غیور را درجان های عاشق ............
