نشسته می نگرم بر مرورِ خاطره ها
چه رسم بی سر و پایی است! دفن خاطره ها
که آنهمه خوشی و لحظه های خنده چه شد؟!
به یک اشاره چو رفتند! یاد و خاطره ها
چه حس و حال عجیبی که در زمانه ی سرد؛
هنوز گرم می شود دلم ز خاطره ها
چه سرنوشت غریبی به من رسیده که باز؛
روانه گشته چو سیل اشکِ من ز خاطره ها!
چو عاشقانه غزل گویم از برای دلم؛
به رنج و غم برسد هر غزل ز خاطره ها
که شادی و شعفِ شعرِ عاشقانه ی من
به لحظه میرود و میرسد به خاطره ها!
و این حقیقت تلخی است در رهاییِ من
که هر که شور ندارد , رَوَد به خاطره ها
مرور میکنم هر دم که خلسه جای من است
و میرسم به خودم در میان خاطره ها!
رها نگشته دلم از حصار دایِره ها!
مگر که عشق رهایم کند ز خاطره ها...........
