در سالهای دور غرق در رویا که می شدم
جورِشان را فقط کتابها و دفترهایم
می کشیدند. صورتک های زن.
شاعران شعر می نوشتند از زن و از احساسشان
و من زن های عاشق را
می کشیدم ,هر دفعه
هم به یک وضعیت با چهره ایی ثابت,
باور می کنید حالت تصویر هردفعه با قبلش
فرق داشت,؟
گاه زیبا,گاه زشت,گاه موهای بلند,
بعضی وقت هم کوتاه,
مادرم درسالهای دور روزی کتابم را باز کرد
روحش شاد,تعجب کرده بود,از این همه
صورتک زن...
درلابلای کتابهایم ..... می گفت : کتابش را که
باز کردم,
فقط صورتک بود؛
,می پرسید ..........چرا!
اکنون سالها ازآن روزها می گذرد.
چندوقتی است که دوباره شروع کرده ام
به کشیدن صورتک زن!
درمیان دغدغه های زندگی
می کشم ولی با این تفاوت که
تغییر نمی کنند...اصلا همه زیبا
هستند ,دیگر زشت نمی کشم
شاید دیگر زنی از عشق زخمی نیست
واگر بوده موهایش فریبم داده!
یعنی خوشحال بود؟!
پس چرا موهایش را در باد رها نمی کرد
چرا نمی بافت ؛چرا مدام کوتاه می کرد!
ویا شاید لبخند زده ومن نفهمید ه ام
خانه او ازدرون ابر است وبیرون آفتاب
بی شک زنی که لابلای روزمرگی هایش
می نویسد حرفی برای گفتن دارد.....