باران کن مرا

چون بمیرم- ای نمی­دانم که؟- باران کن مرا

در مسیرِ خویشتن از رهسپاران کن مرا

خاک و باد و آتش و ابی کزان بِسرشتی ام

وا مَگیر از من، روان در روزگاران کن مرا

آب را، گیرم به قدرِ قطره ای، در نیمروز

بر گیاهی، در کویری، بار و باران کن مرا

باد را همرزمِ طوفان کن که بیخ ظلم را

بر کَنَد از خاک و باز از بی­قراران کن مرا

زآتشم شور و شراری در دلِ عشّاق نِه

زین قِبَل دلگرمیِ انبوهِ یاران کن مرا

خوش ندارم، زیرِ سنگی، جاودان خفتن خموش

هرچه خواهی کُن ولی از رهسپاران کن مرا.