عاشقم ، عاشق آن تازه نگارم که تویی...
فاش گویم ، همه ی دار و ندارم که تویی...
من قسم خورده ام از چشم خمارت نگهی...
بخرم با غم چشمان خمارم که تویی...
من ز خورشید نگاه تو قیامت دیدم
قامت سرو من و شاه سوارم که تویی...
صبر کن این دم آخر که شدم شاعر تو
به شب غم زده ام ، صبر و قرارم که تویی...
تو غزالی و غزل زاده ی این شعر منم
شعر چون تیرِ من و صید و شکارم که تویی...
باز کن آن گره صورت ماهت گل من
جان من ، هر گره افتاده به کارم که تویی...
این غزل از سر عشق تو فقط جاری شد
به خدا من به اَجَل جان نسپارم که تویی...
