کاش فقط یه نفر درکم میکرد..

میخام داستان زندگیمو بگم..

من پونزده سالمه

از وقتی بدنیا اومذم وضع خوبی داشتیم..ماشین مدل بالا بهترین چیزا هیچوقت لنگ پول نبودن خانوادم..

مادر و پذرم از بچگی جلوی من دعوا و کتک کاری هاشونو میکردن..ینی من سه سالم بود اینا جلوی هم همو کتک میزدن و فوش و من نگاه میکرذم..اخر سرم سر من خالی میکردن

هیچوقت هیچ محبت و عشقی بین خانوادم ندیدم.

هشت سالم ک بود ب اصرار من مادرم بچه اورد ..یه داداش دارم

وقتی هشت سالم بود خانوادم باهم دعوا میکردن و من فقط میپرسیدم چرا دعوا میکنیذ و منو کتک میزدن

تا اخر مادرم گفت بابات بهم خیانت میکنه و اینا

ینی ب ی بچه ی هشت ساله همچین حرفاییو زد

ازونجا رسما بچگی من تموم شد..هیچوقت بچگی نمیکردم

مادرم هرروز بهم میکفت کاش بمیرم..کاش هیچوقت بدنیا نمیومدم..کاش هیچوقت خوشبخت نشم و منو دختر خودش نمیدونه

سز هرچیز کوچیکی منو تحقیر میکرد و تو جمع منو کوچیک میکرد..

اینم بگم بابامم دست کمی نداره..دست بزن داره و از وقتی کوچیک بودم همیشه کتکم میزد بی دلیل..درحدی که دماغم بخاطرش شکست یبار و شده کل وسایل خونه رو روی سر من خورد میکرد

مادرم هروقت با بابام دعوا میکرد رو ب من میکرد و میگفت بخاطر تو طلاق نگرفتم همش تقصیر توعه یا وقتی بحث میشد میگفت اگه یروز طلاق بگیرم تورو با خودم نمیبرم و مینذازمت پیش بابات اونم بره یه نامادری بیارع بزرگت کنه..